تبلیغات
دردهای خاکستری - نقدنامه همشهری جوان

دردهای خاکستری

خاکستری، رنگ و جنس دردهاست؛ رنگ فراموش شده آدمها / www.greypains.com

 

 

زلال؛ میان افراط و تفریط

به بهانه 5 سالگی همشهری جوان

روزهای تعطیل خانه مان می شود هتل حاج حسین!؛ خواهرها و برادرها به همراه به قول لهجه شاهرودی مادرم وِچِه ویل ها (بچه ها) می ریزند خانه ما و همگی مستقیم یورش می برند سمت آرشیو همشهری جوان من؛ برادر ارشدم که مدرس گرافیک است بیشتر، ویژگی های بصری مجله را ورانداز می کند و نکاتی را یادداشت. همایون و مهران که 18 و 17 ساله اند برای ساعاتی بی خیال موبایل شان می شوند و چمباتمه می زنند داخل مجلات. وحیده و عاطفه با 23 و 22 سال سن دعوای شان می شود که نوبت کدام شان است که صفحه بسم الله را به غنیمت ببرد! پارسا، مهرشاد و فاطمه که 13، 9 و 8 ساله اند هم می خوانند و معنای کلماتی را که نمی دانند می پرسند. خواهرها و زن داداش ها هم به تناسب دغدغه و ذائقه شان می خوانند و گهگاه زیر لب نق می زنند که کاش فال هم داشت این مجله! حتی پدر و مادرم هم که سواد ندارند هر چند همه ساله نوبل محبت می گیرند با تماشای عکس هایش سرگرم می شوند. القصه؛ همشهری جوان، همشهری خانواده است.

<

15 تا 30 سال را سن جوانی تعریف کرده اند؛ بازه ای که جامعه هدف همشهری جوان است. 15 سال می شود سه برنامه 5 ساله. می شود 795 شماره. می شود کلی انرژی. کلی مسوولیت، کلی نوستالوژی، کلی تفاوت، کلی نوآوری و کلی جوان. سیر توالی همشهری جوان رو به کلیماکس (اوج) است. آرزو می کنم آینه جوان تان هرگز زنگار نبیند؛ به قول وبلاگ ((ریزنوشت)): خودم را نمی بینم؛ / یا تو آینه نیستی / یا من وجود ندارم.

<

فعالیت های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی ورزشی آنچنان با سیاست آمیخته اند که گاهی مرز ندارند و محلول اند در هم. آینده هر نسلی به ویژه جوانان منهای آگاهی و تحلیل سیاسی می شود رشد، نه توسعه. جناب فریدالدین حدادعادل، پرداختن به سیاست واجب کفایی نیست که چون دیگر رسانه ها هستند از همشهری جوان ساقط شود؛ حدود 80 درصد مخاطبان شما بالای 18 سال دارند و حق رای دارند در انواع انتخابات؛ آیا آبشخور سیاسی این جمعیت، زلال است در افراط و تفریط های رسانه های حاضر؟!؛ رسانه های حامی دولت سعی دارند بزرگترین ضعف های مدیریتی را لاپوشانی کنند و مطبوعات منتقد و مخالف دولت، چشم بر کمترین افتخارات دولت بسته اند. در نتیجه داده های سیاسی و حتی تحلیل جوانان معطوف می شود به رسانه های بیگانه؛ رسانه هایی که معلوم الحال اند. جناب حدادعادل آیا واجب نیست که در صفحات ((سبک زندگی)) به جای شامپو، تمبر و چیپس، به معرفی و تحلیل جناح ها و احزاب سیاسی ایران و جهان بپردازید؛ تاریخچه، عناصر، رسانه، خط مشی و اهداف شان. آقای حدادعادل، به نظر می رسد اجتناب سیاسی در همشهری جوان برمی گردد به ترس از ریزش مخاطب؛ ضرورت ندارد که از طیف خاصی حمایت شود؛ فقط اطلاع رسانی. مسلما مخاطبان همشهری جوان قدرت تحلیل و انتخاب دارند؛ چه آنها که مثل شما اصولگرا هستند و چه آنها که اصلاح طلب.